Octopus

“Kijk! Een grote inktvis” riep mama die op het dek stond. Papa en ik kwamen er snel aan. En ja hoor, we zagen een grote inktvis zwemmen vlak onder het water oppervlak, dus we konden hem goed zien. Hij was al snel verdwenen naar de andere kant van de haven, maar op internet vonden we een plaatje dat erg op leek de inktvis die we zagen. Ik ging met mama op pad met mijn schepnet en met onze plastic (wasknijper) octopus. “Kom mam, we gaan proberen de inktvis te vangen. Met deze octopus kunnen we hem misschien lokken”. We liepen langs de kade, maar konden de inktvis niet meer vinden. De mensen die me zagen lopen met de octopus en het schepnet moesten bestwel lachen. Ik zei maar gewoon “Ciao”, want dat zeggen ze hier als ze hallo zeggen. De volgende dag waaide het heel hard en ging ik met papa en mama het oude stadje op de rots bezoeken. Ik zag ineens een groot stuk plastic liggen. Altijd als we plastic zien op straat of in het water, dan gooien we het in de vuilnisbak, liever nog in de speciale vuilnisbak voor plastic. Plastic is heel slecht voor de natuur. De visjes gaan dood als ze plastic eten. Dat is heel zielig. Dit grote stuk plastic hield ik in mijn handen en door de wind waaierde het uit. “Het lijkt wel een octopus!”, “Cool!”. “Mag ik hem meenemen naar de boot om mee te spelen?” vroeg ik. Van papa mocht het eigenlijk niet, maar mama was wat relaxter en zei dat de octopus wel mee mocht, maar niet naar binnen.


“Ciao”


Snel de octopus lokken.


Kijk! De schaduw lijkt eigenlijk best wel op een octopus.


Mag ik dit meenemen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *